Τα ζυμαρικά ως γνωστό φίλες μου είναι μια τροφή  απλή και νόστιμη. Επιπλέον, αρέσουν σε όλους, μαγειρεύονται γρήγορα και έτσι μας λύνουν τα χέρια. Ανοίγεις το πακέτο, τα μπουμπουνίζεις στη κατσαρόλα και σε λίγα λεπτά έχεις έτοιμο φαγητό στο τραπέζι. Μιλάμε τώρα για τα ζυμαρικά τα ετοιματζίδικα… Σήμερα όμως έχω σκοπό να σας βάλω δύσκολα.

Συνεχίστε την ανάγνωση.

Για την παραδοσιακή ποντιακή κουζίνα και τα καλά της, έχω γράψει σε προηγούμενη συνταγή, φίλες μου, οπότε λέω σήμερα να μην αναλωθώ σε επαναλήψεις. Θα σας πω μόνο ότι επειδή με παραξένεψε κάπως το όνομα αυτών των γλυκών, έψαξα και βρήκα πως η λέξη ωτίν, πληθυντικός τα ωτία, προέρχεται από το αρχαίο “ους”, του ωτός

Συνεχίστε την ανάγνωση.

Έκανα τη συνηθισμένη μου βολτίτσα στην λαϊκή την προηγούμενη Τετάρτη φίλες μου και διαπίστωσα ότι πρωτεύουσα θέση ανάμεσα στα άλλα λαχανικά έχουν ακόμα, οι κόκκινες πιπεριές. Και ξέρετε τι παθαίνω κάθε φορά που αντικρύζω κόκκινες πιπεριές; Το μυαλό μου γεμίζει εικόνες… Τις βλέπω πότε κρεμασμένες στα χαγιάτια σε αρμαθιές να φλερτάρουν με τον ήλιο, πότε

Συνεχίστε την ανάγνωση.

Ελάχιστους ξέρω που θα πουν όχι σε έναν καλοκαβουρντισμένο, μυρωδάτο σιμιγδαλένιο χαλβά, πασπαλισμένο με μπόλικη κανέλα… Πέρα από την περίοδο των νηστειών, το φτιάχνω πολύ συχνά, γιατί αρέσει σε όλους μας πολύ και γίνεται στο άψε-σβήσε. Παλιά, κυρίως στα χωριά του κάμπου της Φλώρινας, χρησιμοποιούσαν αντί για σιμιγδάλι αλεύρι, το οποίο καβούρδιζαν όπως ακριβώς το

Συνεχίστε την ανάγνωση.

«Γκίζα» στα βλάχικα ονομάζεται η μυζήθρα. Είναι ένα πανάρχαιο είδος τυριού που προέρχεται από τα υγρά που προκύπτουν από την παρασκευή της φέτας και άλλων σκληρών τυριών. Στο χωριό μου αλλά και σε ορισμένα χωριά του κάμπου, την έφτιαχναν (και κάποιοι μερακλήδες τη φτιάχνουν ακόμα) από ξινόγαλο… Η συγκεκριμένη γκίζα  είναι λευκότερη, ξυνίζει ελαφρώς, είναι

Συνεχίστε την ανάγνωση.

«Κόρες», φίλες μου, όπως έχουμε πει είναι οι χυλοπίτες. «Κόρες με κεφτέδες» είναι παραδοσιακό φαγητό που το μαγείρευαν κυρίως οι ««ντόπιοι» πληθυσμοί  στην περιοχή της Φλώρινας και στη λεκάνη του Αμυνταίου. Το πρωτοέφαγα μαγειρεμένο από τα χεράκια της πεθεράς μου, που είναι εξαιρετική μαγείρισσα και από τότε, το έχω εντάξει μαζί με πολλά άλλα παραδοσιακά

Συνεχίστε την ανάγνωση.

Η έκφραση «καβγάς για το πάπλωμα» είναι σε όλους γνωστή. Τον «καβγά για την εθνικότητα του μπακλαβά», ένα ακόμα θέμα που έχει διχάσει δυο λαούς (Τούρκους και Έλληνες) λίγοι το γνωρίζουν. Σε πρωτοσέλιδό της η Τούρκικη εφημερίδα «Hurriyet» έγραφε: «Μαίνεται ο καβγάς του μπακλαβά» ενώ η «Μilliyet» είχε σαν τίτλο «Ο ισχυρισμός ότι ο μπακλαβάς

Συνεχίστε την ανάγνωση.

«Ρεβανί της Μαίρης» θα φτιάξουμε σήμερα φίλες μου. Πώς λέμε «ρεβανί Βεροίας»; Κάτι τέτοιο, αλλά κατά πολύ ευκολότερο, κατά πολύ νοστιμότερο και με σίγουρη επιτυχία. Το έχω βαφτίσει «ρεβανί της Μαίρης», γιατί τη συνταγή μου την έδωσε προ αμνημονεύτων ετών η φίλη μου η Μαίρη που είναι καλονοικοκυρά και φτιάχνει με τα χεράκια της θαύματα.

Συνεχίστε την ανάγνωση.

Πέτουλα, φίλες μου, ονομάζουν οι βλαχαρβανήτες της Δροσοπηγής και του Φλαμπούρου (κοινότητες στη Φλώρινα), τις λαγκίτες ή λαλαγκίτες ή τηγανίτες ή πετουλίτσες όπως αποκαλούνται στα «ντόπια» χωριά. Τα πέτουλα ήταν παλαιότερα συνυφασμένα με τα σημαντικότερα στάδια της ζωής του ανθρώπου: Τον αρραβώνα και τον γάμο, τη γέννηση και τη βάφτιση, τον θάνατο και τα ταφικά έθιμα.

Συνεχίστε την ανάγνωση.

Η πίτα αυτή λέγεται “Λιακρούαρ τάρδουρ” στα αρβανήτικα και την έφτιαξε η θεία μου η Βέρα… Λιακρούαρ ονομάζουν οι αρβανίτες, την πίτα, κάθε είδους πίτα, πρασόπιτα, κολοκυθόπιτα, τυρόπιτα, αυγόπιτα κλπ. Στην κυριολεξία όμως «λιακρούαρ» σημαίνει πίτα που η γέμιση της περιέχει χόρτα, κυρίως τσουκνίδες αφού «λιάκρα» στα αρβανήτικα είναι οι «τσουκνίδες». Μάλλον εκεί ψηλά στα

Συνεχίστε την ανάγνωση.