«Γκίζα» στα βλάχικα ονομάζεται η μυζήθρα. Είναι ένα πανάρχαιο είδος τυριού που προέρχεται από τα υγρά που προκύπτουν από την παρασκευή της φέτας και άλλων σκληρών τυριών. Στο χωριό μου αλλά και σε ορισμένα χωριά του κάμπου, την έφτιαχναν (και κάποιοι μερακλήδες τη φτιάχνουν ακόμα) από ξινόγαλο… Η συγκεκριμένη γκίζα  είναι λευκότερη, ξυνίζει ελαφρώς, είναι

Συνεχίστε την ανάγνωση.

Για τον μπακαλιάρο και τη θρεπτική του αξία έχουμε ξαναμιλήσει στο παρελθόν αγαπημένοι φίλοι και φίλες… Αναφέρομαι στον παστό μπακαλιάρο αυτόν που το βάζουμε στο νερό και τον ξαρμυρίζουμε και η ξερή του σάρκα γίνεται τρυφερή και έτοιμη να μαγειρευτεί με χίλιους δυο τρόπους… Ο μπακαλιάρος βέβαια έχει συνδεθεί με συγκεκριμένες ημέρες του χρόνου την

Συνεχίστε την ανάγνωση.

«Κόρες», φίλες μου, όπως έχουμε πει είναι οι χυλοπίτες. «Κόρες με κεφτέδες» είναι παραδοσιακό φαγητό που το μαγείρευαν κυρίως οι ««ντόπιοι» πληθυσμοί  στην περιοχή της Φλώρινας και στη λεκάνη του Αμυνταίου. Το πρωτοέφαγα μαγειρεμένο από τα χεράκια της πεθεράς μου, που είναι εξαιρετική μαγείρισσα και από τότε, το έχω εντάξει μαζί με πολλά άλλα παραδοσιακά

Συνεχίστε την ανάγνωση.

Τα γιουβαρλάκια είναι ένα φαγητό εύκολο, νόστιμο, υγιεινό και συνήθως αρέσει σε όλους, ακόμα και στα παιδιά. Προσωπικά δεν είχα και την καλύτερη σχέση με αυτό το φαγητό, γιατί οι εμπειρίες μου ήταν σχεδόν… τραυματικές. Το… κακό συνέβη όταν μαθήτρια του γυμνασίου, είχα κατέβει στη Φλώρινα από το χωριό για να φοιτήσω στο γυμνάσιο. Νοικιάζαμε

Συνεχίστε την ανάγνωση.

Του Φασουλή του Αυγουλάκη,Του άρεσε να κάθεται πάντα σ’ ένα τοιχάκι.Μα –ντουπ!- μια μέρα πάρ’ τον κάτω!Πάει το αυγουλάκι το μελάτο!Έτρεξαν καβαλάρηδες, γιατροί και νοσοκόμοι.Τον Φασουλή τον Αυγουλή δεν τον γιατρέψανε ακόμη! Να, αυτό το παιδικό ποιηματάκι της Λότης Πέτροβιτς Ανδρουτσοπούλου, που το τραγούδαγα στα παιδάκια μου όταν ήταν μικρά και τα τάιζα το καθημερινό

Συνεχίστε την ανάγνωση.

Η πίτα αυτή λέγεται “Λιακρούαρ τάρδουρ” στα αρβανήτικα και την έφτιαξε η θεία μου η Βέρα… Λιακρούαρ ονομάζουν οι αρβανίτες, την πίτα, κάθε είδους πίτα, πρασόπιτα, κολοκυθόπιτα, τυρόπιτα, αυγόπιτα κλπ. Στην κυριολεξία όμως «λιακρούαρ» σημαίνει πίτα που η γέμιση της περιέχει χόρτα, κυρίως τσουκνίδες αφού «λιάκρα» στα αρβανήτικα είναι οι «τσουκνίδες». Μάλλον εκεί ψηλά στα

Συνεχίστε την ανάγνωση.

Στη μελιτζάνα, την αρχόντισσα των λαχανικών και στις χάρες της, έχω αναφερθεί σε προηγούμενες δημοσιεύσεις φίλες μου. Οπότε σήμερα θα αφήσω τα πολλά-πολλά και θα μπω κατευθείαν στο ψητό. Λέω, λοιπόν, να τη μαγειρέψουμε με μοσχαράκι στην κατσαρόλα. Είναι γνωστό σε όλες μας ότι, η μελιτζάνα χρειάζεται μεγάλη προσοχή στο μαγείρεμα. Απαιτεί να της φερθείς

Συνεχίστε την ανάγνωση.

Η ιστορία του μπακαλιάρου, φίλοι μου, χάνεται βαθιά στο χρόνο. Ο θρύλος λέει ότι οι Βίκινγκς, κυνηγώντας τους μπακαλιάρους, έφτασαν ως την άκρη της θάλασσας και έτσι ανακάλυψαν κατά λάθος τον Νέο Κόσμο. Αυτοί που πρωτοπάστωσαν τον μπακαλιάρο ήταν οι Βάσκοι ψαράδες, οι οποίοι ήθελαν να εξασφαλίσουν τροφή για τα μακρινά τους ταξίδια στον άγριο

Συνεχίστε την ανάγνωση.

Η φανταστική χερσόνησος του Άθω, που υψώνεται μαγευτικά στα 2033 μέτρα πάνω από τη θάλασσα, καλυπτόμενη από παρθένα δάση με μια φυσική ομορφιά που σαγηνεύει, είναι η μοναδική περιοχή του κόσμου αφιερωμένη στη λατρεία του Θεού και της Παναγίας για πάνω από χίλια χρόνια. Ο Βυζαντινός αυτοκράτορας Βασίλειος ο 1ος, ανακήρυξε την χερσόνησο του Αγίου

Συνεχίστε την ανάγνωση.

Τα είδα στο ψυγείο του γειτονικού σούπερ μάρκετ, ολοστρόγγυλα, τρυφερά σαν μωρά, βελούδινα και μυρωδάτα, αραδιασμένα με προσοχή και τάξη στο καφασάκι τους και τα λιμπίστηκα. Εκτός αυτού θυμήθηκα τα παλιά. Τότε που μικρά παιδιά, μετά τη βροχή, ξαμολιόμασταν στις δασωμένες πλαγιές και τα λιβάδια του πατρογονικού μου Βιτσίου, μικροί… αλιείς μανιταριών και τα ξεκολλούσαμε

Συνεχίστε την ανάγνωση.